Başım Gözüm Üstüne...

  Toplumsal bir yaratık olan insan ancak dostlarıyla birlikte olduğunda ciddi ve önemli bir kimlik, kişilik sahibi olabiliyor. Cuma’sı olmayan bir Robinson Cruose bile yoktur. Hakiki dostlukta çıkar ilişkisi yok, iktidar yok, muhabbet var, gırgır var, yeme-içme, gezme-tozma var.

Ragıp Duran

Hocam değişik bir girizgâh istemiştiniz geçen hafta. Başlıyorum.

Hadi bakalım hayırlısı...

Geçen hafta sizi her zaman gördüğümüz  mekânda bulamadık. Hayrola?

Aa evet. Taşındım.

Neden?

Ev sahibi ile anlaşamadık. Aslında çok efendi, iyi anlaştığımız bir ev sahibim vardı. Ama bu sefer hem kiraya çok yüksek bir zam talep etti. Hem de bazı kısıtlamalar getirdi.

Ne gibi?

Efendim eve yatıya misafir almayacakmışım.  3 numaradaki komşuyla görüşmeyecekmişim. Saat 22.00’den sonra dış kapı kilitlenecekmiş. Bu tür yasaklar.

Eee siz de evi boşaltıp taşındınız değil mi?

Evet.

Yeni evinizde rahat mısınız?

Hem de nasıl. Karışan yok, hesap soran yok, kısıtlama getiren yok. İstediğim zaman istediğimi yapıyorum. Mesela son 2 hafta çok sevdiğim misafirlerimi ağırladım.

Sakıncası yoksa söyler misiniz kimlerdi misafirleriniz?

Ne sakıncası olacak: 50 yıl önce Aix-En-Provence’da birlikte üniversite tahsili gördüğümüz arkadaşlarım geldi. Sonra da Almanya’dan biri akademisyen diğeri yazar iki dostum Selanik’deydi. Çok güzel zamanlar geçirdik.

Nasıl?

Aixlilerle bir gün Halkidiki’de Nea Fokea’da (Yeni Foça) nefis balıklar yedik, denize girdik, bol bol muhabbet ettik. Sonra onlarla klasik Selanik turu yaptık. Bir gece rembetiko dinlemeye gittik. Bir arkadaşımın dedesi 1912 öncesi Yunanistan Parlamentosunda azınlık milletvekili imiş, merhum babası Selanik doğumlu, çok önemli bir İngiliz Edebiyatı profesörü. Onların anapoli’deki eski evini bulduk. Önce okul sonra da halk kütüphanesi yapmışlar. Gezinin en güzel anlarından birinde de bizim Yorgo, benim arkadaşlarıma 1912-1924 öncesi Selanik slaytlarıyla zenginleştirilmiş bir sunum yaptı: ‘’Osmanlı Selanik’i ve Bugünkü Selanik’’.

Almanya’dan gelenlerle ne yaptınız?

Onlarla da hem gezdik, yedik-içtik eğlendik hem de başta Kürt Meselesi olmak üzere önemli tarihi ve siyasi konularda zengin kimi zaman heyecanlı tartışmalar yaptık.

Misafir önemli değil mi hocam?

Bak misafir genel olarak olumludur, seni zenginleştirir, ufkunu genişletir, birlikte eğlenmenin keyfini arttırır. Ama misafir yani ziyaretçi üç ortamda çok daha önemlidir.

Hangi üç ortam?

Ben üçünü de yaşadığım için ziyaretçinin kıymetini bilirim. Ziyaretçi özel olarak hastanede, hapishanede ve sürgünde fevkalade değerli bir şahıstır. Bugün bu neo-liberal dünyanın dayattığı bencil karakterlere karşı, egoist iklime karşı misafir, dostluğun en kristalize tezahürü. Ayrıca siyasi-ideolojik bir tutumdur misafirlik. Mesela hapise düşmüş bir arkadaşını ziyarete gitmek siyasi bir davranış. Ziyaretçi, tecriti ve yalnızlığı kırar.

Evet hakikaten öyle.

Ben kendimi bu alanda şanslı hissederim. Benim mektep arkadaşlarım, siyasi arkadaşlarım, tribün arkadaşlarım ki hepsi son derece kaliteli, efendi, gırgır, aydın, hoş insanlardır,  sadece hastane, hapishane ve sürgünde değil her zaman her yerde dostluklarını, yardım ve dayanışmalarını gösterdiler.

Hocam, ciddi, siyasi, aktüel konulara giremedik bu hafta ama güzel oldu bence bu sohbetimiz.

Ne demek istiyorsun yani? Demokratik Entegrasyon ya da Butlan benim ziyaretçilerimden daha önemli değil ki...

Pardon onu demek istemedim tabii. Özel hayat ile kamusal hayat birbirinden tamamen kopuk, iki ayrı bağımsız boyut değil, onu biliyorum. Zaten bugün anlattıklarınız da bu gerçeği doğruladı.

Final cümlelerin güzel oldu. Tebrik ve teşekkürler.

(SON/RD)